ผู้เขียนเคยนึกภาพลอนดอนสมัยที่ยังไม่ได้ไปเรียนอังกฤษว่าลอนดอนจะต้องเป็นเมืองแห่งแสงสีความเจริญ ผู้คนอังกฤษก็เป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้วที่มารยาทงามเหมาะสม ยามบ่ายชอบนั่งจิบชา แบบที่เราเห็นในหนังหรือที่ได้ยินได้มาจากบรรดานักเรียนเก่าอังกฤษทั้งหลาย นี่คือด้านดีที่เราได้ยินมา ขอบอกกล่าวตรงๆ ไว้ ณ ที่นี้ว่า ตอนนั้นคิดในใจเลยว่าฉันจะทนอยู่ในสังคมผู้ดีขนาดนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเราก็เป็นคนธรรมดาๆ เติบโตมาในครอบครัวคนจีนชั้นกลางเปิดร้านขายของที่แสนจะธรรมดา ไม่ได้เป็นผู้ดีไฮโซมารยาทงามมาจากไหน มีดีบ้างพลาดบ้างแบบคนทั่วๆ ไป จะว่าไปออกจะเอะอะมะเทิ่งเป็นม้าดีดกะโหลกไม่รู้กาลเทศะด้วยซ้ำ พอได้ยินความเป็นผู้ดีของชาวอังกฤษจากปากหลายท่านถึงกับเงียบกริบ จิตตกระแวงไปว่าแล้วฉันจะทำตัวถูกมั้ยเนี่ย และแล้ววันที่ประจักษ์แก่ความจริงก็มาถึงเมื่อผู้เขียนเดินทางไปเรียนที่ลอนดอนจริงๆ วินาทีแรกที่ taxi และเพื่อนพาผู้เขียนเลี้ยวเข้าสู่ย่าน New Cross อันเป็นย่านที่สิงสถิตของมหาวิทยาลัยศิลปะชื่อดัง นั่นก็คือ Goldsmiths College (เพื่อนผู้เขียนเรียนอยู่ที่นี่) เราก็ถึงบางอ้อ ว่า เฮ้ย.. มันก็ฟิวเจอร์พาร์ครังสิต ไม่ก็เซ็นทรัลพระราม 2 นี่นา ไม่ได้มีความ super อังกริ๊ดดด อังกฤษ แบบ Wimbledon ที่เห็นใน TV ก็ค่อยเริ่มอุ่นใจว่าเราคงไม่ culture shock อะไรมากมาย […]

Go to top